Psy gończe
Czym charakteryzują się coraz popularniejsze, niezwykle aktywne i skore do zabaw psy gończe? Jakie ich rasy najczęściej hoduje i tresuje się na domowe psy obronne i do towarzystwa? Które z nich mogą wychowywać się razem z małymi dziećmi, nie stanowiąc dla nich zagrożenia lecz cierpliwych pomocników i przyjaciół?
Psy gończe to grupa czworonogów wykorzystywana już od wieków średnich przede wszystkim podczas tropienia zwierzyny i polowania na nią. Największym atrybutem psów z tejże grupy jest bez wątpienia idealny węch, pomagający znaleźć przyszłą ofiarę. Podobnież, obok węchu, ważne dla myśliwskich psów są odpowiednio czułe uszy, które usłyszą nawet najcichszy szelest umykającego w zaroślach zająca lub lisa. Dlatego też typowi przedstawiciele gatunków psów gończych mają najczęściej sporych rozmiarów, długie i obwisłe uszy, chroniące wrażliwy i niezwykle delikatny narząd zmysłowy.
Bez wątpienia najbardziej znanymi przedstawicielami tejże grupy są smukłe, nieco nawet anorektycznie wyglądające, szybkie i niezwykle zwinne charty, jednakże stanowią one osobną grupę psów gończych. Jednakże, nawet te bardzo “domowe”, spokojne i nieco leniwe rasy, dzięki odpowiedniej tresurze z powodzeniem mogą towarzyszyć podczas aktywnego wypoczynku, tak, jak obecnie towarzyszą człowiekowi gończe i ogary. Wszystko zależy bowiem od osobistych predyspozycji psa, oczekiwań jego właściciela oraz celu “wykorzystania” czworonożnego pupila.
Innymi, równie znanymi i popularnymi przykładami gończych psów są między innymi:
- chorwackie dalmatyńczyki, charakterystycznie umaszczone w czarne cętki, pokrywające całe ich ciała,
- ogar polski, bardzo zrównoważony i spokojny, dlatego odpowiedni do hodowania w rodzinie posiadającej nawet bardzo małe dzieci,
- basset, charakterystyczny, nieco przypominający jamnika niski i “długi” pies o długich, oklapłych uszach, umaszczony najczęściej w biało-brązowe, dużej wielkości plamy na całym ciele,
- dunker, pochodzący z mroźnej i zalesionej Norwegii, czyli terenu idealnego do polowań nawet na dużą zwierzynę, na przykład na łosie lub jelenie,
- angielski beagle, ulubieniec XVII i XVIII-wiecznych dworów,
- poitevin, smukły, niezbyt duży pies o francuskich korzeniach,
- posokowiec bawarski, większy, umaszczony najczęściej w odcieniach brązu i beżu, o dużych, okrągło zakończonych, długich uszach,
- gończy włoski, występujący w dwóch odmianach: krótko- i długowłosej.